Maseroli Medardo

Biografie

Hier, in Baiso, een klein dorpje in de Apennijnen is Medardo Maseroli geboren. ‘Nover’ voor familie en vrienden.

De oorlog is pas voorbij en heeft Italië op de knieën gedwongen. Maar de wil is groot om dit land dat grotendeels verwoest is terug op te bouwen.
Het is een harde tijd voor vele families. Een groot gedeelte van de bevolking leeft in armoede.

Het Italië van die tijd is agrarisch, de landbouw is de grootste werkgever.


Geboortehuis van Medardo

Nover is de zoon van kleine landbouwers. Het werk op het land geeft hen juist genoeg om te overleven, maar niets meer. Voor de aankoop van suiker, of zelfs schoenen is er geen geld. Het weinige dat er is zoals eieren of een kip, wordt geruild in de kleine plaatselijke winkels.

Nover houdt van tekenen, al vanaf de lagere school; het ligt hem, het zit in zijn bloed. Om naar school te gaan moet hij een heel eind door de velden, maar hij komt graag als eerste toe in het klaslokaal om de juffrouw te kunnen verrassen met een tekening op het schoolbord.

Noodgedwongen moet Nover de school verlaten. Hij is nog geen 14 en gaat werken bij zijn neef Amer, een huisschilder. Nover kan de studies niet verder zetten, daarom volgt hij avondlessen.
Amer volgt een avondcursus tekenen. Nover heeft geen geld voor de cursus maar hij kopieert de tekeningen van zijn neef. Het tekenen boeit hem steeds meer.

Later, met de hulp van 2 schilders uit Scandiano, Bernini en Vezzani, maakt hij zijn eerste schilderijen op doek. Als doek gebruikt hij oude lakens die verhard worden met grondverf.

Het is 1963. Nover woont inmiddels met zijn familie in Scandiano. De gemeente Scandiano organiseert een tentoonstelling in de plaatselijke bibliotheek. Iedereen mag zich inschrijven maar een commissie bepaalt welke schilderijen weerhouden worden voor de tentoonstelling. Zo worden er werken uitgesloten van reeds gekende schilders en tot ieders verbazing worden 2 schilderijen toegelaten van een 17 jarige onbekende: Nover Maseroli.

In 1965, Nover is 18 jaar, en hij neemt een belangrijke beslissing. Hij gaat op bezoek bij zijn oom in België, en ontdekt een land met vele mogelijkheden.

Nover heeft geen enkel idee hoe hij het gaat aanpakken, hij begrijpt ook geen woord van die o zo vreemde taal. Maar het feit dat zoveel Italianen al voor hem naar hier emigreerden geeft hem de moed om door te bijten, ondanks zijn jeugdige leeftijd. En dus blijft hij, zoekt en vindt werk. Samen met anderen woont hij in een ‘barak’ met één grote keuken waar ieder voor zich kookt.

Dan leert hij Rita kennen, een vlaams meisje. Ze trouwen in 1968 en krijgen samen 2 zonen. In Tessenderlo waar hij nu woont, leert Nover broeder Max kennen, een groot schilder. Van broeder Max leert hij heel veel, zeker het verfijnen van de techniek van perspectief en anatomie.

In 1970 organiseert de Vereniging van Italiaanse families in België een tentoonstelling en Nover eindigt als eerste.

In 1971 schildert Nover het portret van Papa Cervi voor het Italiaans Cultureel Centrum in Genk.
Papa Cervi is een legendarisch figuur, toonbeeld van de Italiaanse Weerstand. In 1943 verloor hij al zijn zeven zonen, gedood door de fascisten.
Dit portret is vandaag nog het embleem van de zaal van het Cultureel Centrum die ook zijn naam draagt.
In de jaren 70 sluit Nover zich aan bij ‘Mondo di tutti’, een artistieke vereniging in Brussel waar schilders en beeldhouwers van vele nationaliteiten samenkomen om van gedachten te wisselen. Het is een intense tijd met vele tentoonstellingen.
Een van deze tentoonstellingen werd georganiseerd door de kunstkring van een grote autofabrikant waar Nover werkt. Kunstcriticus L. Clerinx schreef vele lovende woorden over hem in het Belang van Limburg.
Daarna houdt Nover nog vele tentoonstellingen op verschillende plaatsen met zeker succes.
Hij volgt verschillende stijlen. Gedurende een kortere periode maakt hij op aanvraag kopieën van gekende werken. Maar hij houdt er niet van om te schilderen wat anderen willen of wensen.
In 1975 besluit hij dan ook om nog enkel voor zichzelf te schilderen. Hij volgt zijn eigen visie van hoe hij een schilderij ziet: niet altijd een exacte weergave van de realiteit.
Zo komt hij tot het figuratief surrealisme zijn zienswijze weergeeft van de maatschappij met de oorlogen, de verontreiniging, de algemene vernieling.
Deze thema’s duiken steeds op in zijn schilderijen, en na verloop van tijd met dezelfde heftigheid ook in zijn beelden.
Nu is de kunstenaar tevreden, hij is terug vrij.
Hij neemt niet meer deel aan tentoonstellingen want hij denkt, misschien onterecht, dat zijn schilderijen, eindelijk bevrijd maar tezelfdertijd complex en moeilijk, niet zullen behagen aan een wereld die niet geïnteresseerd is aan het leven, de toekomst. Toch sluit hij zich niet op, integendeel. Hij bewandelt steeds nieuwe wegen en maakt vreemde, op het eerste gezicht absurde zaken. Maar juist hierdoor kan hij op een originele manier zijn zienswijze op het leven uiten.

In 1993 ontdekt Nover zijn passie voor marmer, en aansluitend het beeldhouwen. In zijn zaak bewerkt hij marmer. Hij maakt vooreerst zoals steeds eigenhandig sierstukken enz. Op die manier krijgt hij de techniek van het marmerbewerken grondig onder de knie en na te slagen voor het examen, behaalde hij het getuigschrift marmerbewerker.
De volgende stap is vlug gezet. Instinctief wil hij de weg van het schilderen voortzetten in beeldhouwen.
Het idee laat hem niet los. Hij praat erover met de gekende Italiaanse beeldhouwer Vasco Montecchi. Dat brengt hem naar Carrara waar hij gaat werken in het kunstatelier Corsanini, een van de belangrijkste ateliers in Italië. Hier hebben leerlingen van Dali en Miro gewerkt.
Samen met andere beeldhouwers van verschillende nationaliteiten kan hij hier werken en zich de eeuwenoude- alsook de nieuwe technieken eigen maken. Hier neemt hij ook deel aan een beeldhouwerstage die hij beëindigd met een grote onderscheiding. Deze ervaring is zeer belangrijk voor zijn carriere.
Door blokken marmer over te brengen naar België, kan hij hier ook blijven werken in zijn ateliers.

In België heeft hij al vele malen tentoongesteld. Zo nam hij oa. deel aan de tentoonstelling ‘Bovenaards en ondergronds’ over Sint Barbara, georganiseerd door de cultuurdienst van de gemeente Genk, waar ook kunstwerken deelnamen van 6 verschillende musea.
Een van z’n werken is te bezichtigen in de Onze Lieve Vrouwkerk van Heusden-Zolder.


Franco Bruni